ผมก็จะบอกว่าจริงๆ เเล้ว ความรักน่ะ ถ้าเรารักใครสักคนเเล้ว เราก็ย่อมต้องมีความหวังบ้างง ถึงเเม้ความหวังนั้นมัน อาจไม่ได้ โชนเเสงมาให้เราเห็น เเต่ว่าการได้หวังอะไร มันก็จะทําให้เรามีกําลังใจได้รักต่อไป….

เเต่ว่า ความรักที่ไม่หวังอะไร ในความหมายของผม มันก็คือ… การที่เราได้ทํา สิ่งที่เราอยากทํา ให้กับคนที่เรารัก ถึงเเม้ว่า สิ่งที่เราทํามันอาจจะไม่มีความหมาย ต่อคนที่เรารักเลยก็ตาม เเต่มันก็ทําให้เรามีความสุข….. อีกอย่างการที่รักด้วยไม่หวังอะไร ก็จะทําให้คนที่เรารักไม่ลําบากใจเช่นกัน…

การที่ผมได้รักผู้หญิงคนนึงมา เจ็ดปี จากคนเเปลกหน้า…. มาเป็นคนรู้จัก….เพื่อนธรรมดา..จนตอนนี้ก็เป็นเพื่อนสนิท เเค่นี้มันก็เป็นความสําเร็จที่ดีที่สุดของผมอย่างนึงงง ผมจะไม่มีทางลืมเธอเลยยในชีวิต เธอจะอยู่ในความทรงจําของผมตลอดไป… ผมว่าผมเป็นผู้ชายที่โชคดีมากที่ครั้งนึงผมได้เกิดมา รู้จักกับเธอ เเม้โลกนี้มันช่างกว่างใหญ่ ผู้คนก็ตั้งมากมาย เเต่เราก็ยังได้มาพบ.. จนถึงคณะนี้ผมก็ยังรู้สึกดี ที่ได้ทําทุกอย่างที่ผมพอจะทําได้เพื่อเค้า เพื่อให้เค้าได้มีความสุข…

สุดท้ายนี้ผมก็จะบอกว่า การที่เราได้รักใครสักคน เราไม่ต้องไปหวังอะไรมาก เพราะเมื่อเราหวังมาก เราก็จะเจ็บมาก รักด้วยไม่หวังอะไร… มันทําให้เราไม่เจ็บมาก เเล้วพอเราเห็นเค้ามีความสุขเราก็มีความสุข เเต่ว่าท้าเราเกิดได้รัก เเละดูเเลเค้ามาจริงๆ ก็ที่ว่าเป็นกําไล เเล้วเราก็ต้องทําหน้าที่นั้นให้ที่สุด เพื่อที่ว่า จะไม่ทําให้เค้าผิดหวังที่เค้าเลือกเรา….. ผมก็จะบอกว่า ขอให้ทุกคน อย่าเก็บความรู้สึกไว้ มีความสุขอะไรก็ทําลงไป เพราะว่า โอกาสน่ะ มันไม่ได้มาอยู่ตรงหน้าเราบ่อยๆ…

 ความรัก มันเป็นเรื่องที่บรรยายไม่ได้ เเต่ต้องสัมผัสด้วยตัวเอง เเล้วเราจะรู้ว่ามันมีพลังเเค่ไหน……

 มันทําให้คนเรายอมทําทุกสิ่ง….

มองดูแสงดาว แทนนัยน์ตาคู่นั้น
อาจเพียงฝันไป ฉันแค่ได้รักเธอ
ช่างดูเนิ่นนาน ที่ไม่ได้พบเธอ ฉันคิดถึงเธอ…

ให้ความรักพาใจฉันไป กอดเธอไว้
เธอที่พัดพาใจฉันไป บอกเธอไว้
ว่าฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน

อยากให้เธอคืนมา และย้อนเวลา ให้ทุกอย่างเนิ่นนาน
เพื่อเก็บความทรงจำ ความฝันเลื่อนลอย
ที่ฉันเคย มีเธออยู่ตรงนี้…..